Leki zawsze niosą ze sobą ryzyko powikłań i różnych skutków ubocznych. Jednakże przy spastyczności to obok fizykoterapii najczęściej stosowana metoda walką z tą przypadłością. Do najczęściej stosowanych lekarstw można zaliczyć z pewnością diazepam, tetrazepam, baklofen, tizanidyna, dantrolen, ketazolam. Ilość leków świadczy sama za siebie. Stosuje się je w zależności o punktu uchwytu – np. w rdzeniu kręgowym, w mięśniu. Świadczy to również o niedoskonałości leków. Wciąż poszukiwane są coraz to nowsze rozwiązania, żaden jednak do tej pory lek nie jest w stu procentach skuteczny. Przy zażywaniu leków na spastyczność mogą występować np. senności, za duże uspokojenie, brak koncentracji i uwagi. U dzieci skutki niepożądane są wyjątkowo dotkliwe: bardzo często chore dziecko dostaje padaczki oraz ma problemy z uczeniem się. Skuteczność leków doustnych jest również znacznie mniejsza niż w przypadku leków miejscowych jak np. wcześniej opisanego baklofenu czy też tizanidyny. Przyczyną tak nieskutecznych leków spastyczności są różne uszkodzenia, podstawy. Każdy chory zapada na spastyczność z innych przyczyn, dlatego też tak trudno określić lek, k™óry by pomagał wszystkim chorym.
Zapisz się do kanału RRS tego komentarza
